Binnen de paardenhouderij is de afgelopen 50 jaar veel  veranderd. Vroeger moesten de paarden op het land werken. Tegenwoordig worden ze vooral voor de sport en recreatie gebruikt. Dit brengt vele veranderingen met zich mee. De paarden zijn veranderd, de manier van huisvesting en verzorging zijn veranderd maar ook de voeding is veranderd. Dit laatste is iets waar een hoef smid van tegenwoordig veel mee temaken heeft in de vorm van hoefbevangenheid. Vroeger moesten de paarden de hele dag op het land werken 5 en misschien wel 6 dagen in de week. Ze moesten dus hard werken en kregen relatief weinig te eten. Tegenwoordig moeten de paarden piekprestaties leveren en krijgen ze vaak veel brokken en komen (te) weinig buiten. Het beste voor een paard is om de hele dag door wat te eten te hebben. Elk paard is anders, zo zal een Tinker vaak veel minder voer nodig hebben als een Arabier en zal een quarter niet uit de voeten kunnen met het voer van een KWPN paard. Je moet dus goed kijken naar wat elk specifieke paard nodig heeft. Dit is waar het vaak misgaat.
Hoefbevangenheid word niet veroorzaakt door een teveel aan eiwit, zoals veel gedacht word, maar door een teveel aan fructaan, een soort suiker. Bij zonlicht produceren  grasplanten fructaan. Een overdosis fructaan veroorzaakt binnen 48 uur hoefbevangenheid. Planten produceren een dergelijke overdosis in bepaalde omstandigheden:

*          In het voor of najaar, als de temperatuur zakt tot onder de 5 graden, omdat de plant het fructaan dan genereert als een soort antivries

*          Na regenval volgend op een langere periode van droogte, want dan zet gras het opgeslagen fructaan om in biomassa

*          Vooral op karige onbemeste weiden

*          Bij bloei

 *         Engels en Italiaans raaigras bevatten van nature de hoogste fructaan gehalten